Tête-à-tête

Door: Pink

Uitgegeven op 21-03-2026 om 13:55

Bij mijn werk is te weinig parkeerplek en dus zet ik mijn auto vaak bij de buren op het terrein. Daar staan allemaal bordjes dat het niet mag, maar het is een verzamelgebouw met zeeën van parkeerruimte die niet gebruikt wordt en waar ook regelmatig bezoekers komen, dus ik kom er mee weg, men weet immers niet of ik daar hoor of niet.

Van de week parkeerde er een auto tegelijk met mij aldaar en de man die uit de auto was gestapt, stond duidelijk op mij te wachten, dat zag ik in mijn spiegel. Ik dacht, ik doe net of mijn neus bloedt en blijf nog even bezig in mijn auto, zodat hij uiteindelijk wegloopt en mij niet aanspreekt. Maar de man was hardnekkig en klopte op mijn raam. Ik zuchtte en dacht bij mijzelf, nu gaat hij me natuurlijk vertellen dat ik daar niet mag staan.

Bleek het een collega die had gezien dat mijn remlicht stuk was en wilde mij daarvoor waarschuwen. Hij liep daarna gemoedelijk met mij op naar ons eigen pand.

Gelukkig heb ik een handige zoon die ook automonteur is, dus ik appte hem dat hij even een lampje mee naar huis moest nemen zodat we het 's avonds zelf konden fixen. De zoon gaf al aan dat het misschien minder makkelijk zou zijn als we niet het juiste gereedschap zouden hebben, maar ik dacht dat het ons wel zou lukken. 's Middags had ik al een Italiaans instructiefilmpje gevonden op Youtube waarin het vervangen van een lamp voor mijn auto werd uitgelegd. Het leek niet heel moeilijk. Echter de bouten die van binnenuit met de hand losgedraaid konden worden zaten helemaal niet in mijn auto, blijkbaar had ik een ander type. Even later stuitte ik op een Frans filmpje met de juiste auto en kon ik het voorbereidende werk alvast doen. Met een vork, gewikkeld in een doek, wrikte ik de lichtkolom los nadat ik de schroefjes had verwijderd. Hoezo, geen geschikt gereedschap.... Zoonlief kwam thuis, wisselde het lampje en 2 minuten later deed alles het weer. Ik was best trots op mijzelf! Dat heb je soms...

En in de tuin heeft zich een klein wonder voltrokken.



Vorig jaar kreeg ik 7 grote bakken met uitgebloeide tête-à-tête narcisjes. Ik plant narcisjes vaak onder de bomen in de tuin. In het voorjaar is daar nog genoeg licht en vocht voor planten. In de zomer doet niets het onder de bomen. Deze 7 bakken had ik bedacht in de wilde haag die op de erfscheiding staat. Maar ik kon ze niet diep genoeg ingraven vanwege alle boomwortels en ook de vogels, een mol en de hond bemoeide zich afgelopen jaar met deze bollen.

Ik had opgegeven dat ze het nog zouden doen, ze lagen de hele winter boven de grond. Maar wat schetst mijn verbazing, ze zijn allemaal aan het bloeien en hebben zich dus verdeeld over een heel stuk pad. Heel onhandig, maar wel prachtig. Een gele zee, midden in de tuin. Als ze uitgebloeid zijn, ga ik ze toch maar verplaatsen naar de rand, dan kunnen we het pad weer gebruiken.

En Marit, ik ga in deze column niets zeggen over "Die Alten". Want dan moet ik ook vertellen dat het eigenlijk de sopranen waren die niet goed in de telling zaten en te vroeg bij de dubbele maatstreep waren. Het lag (uiteraard) niet aan "Die Alten".

Fijn weekend
Liefs

Pink