Cosmea-vrouwtje

Door: Pink

Uitgegeven op 14-03-2026 om 11:18


Elk jaar begint het in januari of februari te kriebelen. Dan wil ik aan de tuin beginnen. Nieuwe ronden, nieuwe kansen.

Maar het is vaak nog veel te koud of te nat en dan wijk ik uit naar het struinen door de zadenbakjes. Lekker bij de warme kachel inspecteren wat er allemaal nog in zit. Er zijn meerdere categorieën. Ik heb een bak met zaaigoed voor de moestuin met allerlei gerecyclede plastic potjes voor de bonen. Er is een wijnkist met zaad voor de bloementuin, vaak bewaard in koffiefilters met een eigen onleesbare krabbel over de soort, de vindplaats en het jaar. Vervolgens komen daar de zaden bij van alle pompoenen en kalebassen die mooi in de tuin hebben mogen pronken, maar nu een bergje snot zijn. Die zaden zijn dan met een zeef van het snot gescheiden en staan in schoteltjes op de vensterbank in de serre te drogen. En als laatste allerlei papiertjes (vooral bonnetjes van de supermarkt), waarin ik zaadjes stop van plantjes die ik onder weg tegen ben gekomen. Die propjes met zaden zitten dan een tijdje in mijn jaszak of voor in het vakje van mijn rugzak, naast de paracetamol, Labello en brillendoekje. Op een gegeven moment kom ik het tegen en weet ik meestal niet meer wat er in de propjes zit.

Vandaag was het toch te nat om naar buiten te gaan en zat ik dus weer even met de zaaddozen en probeerde te bedenken wat er ook al weer in de propjes zat. Bij de meeste is me dat niet gelukt. Ik zaai ze gewoon en over een tijdje zie in vanzelf wel wat wat wordt. Bij 1 soort had ik wel een idee. Ik vind donkerrode Cosmea erg mooi en die had ik ook keurig in een koffiefilter met naam en toenaam bewaard en vorige week al gezaaid. Nu kwam ik dus 3 (!) propjes tegen met exact dezelfde zaadjes erin. Ik herkende het meteen.



Ik weet ook wel hoe het komt dat ik propjes met Cosmeazaad heb. In de zomer fiets ik wel eens langs een maisveld met een wildmengsel langs de rand en daar staan dan Cosmea tussen die ik heel mooi vind. Ik neem er altijd een bloemkopje met zaad van mee. En altijd in een bonnetje van de Deka of Appie Heijn, want ik heb vrijwel nooit koffiefilters in mijn jaszak en ook geen stift om het te documenteren. En ik lijk dus ook wel niet te onthouden dat ik dat die zomer al eerder heb gedaan. Maar ik weet gelukkig bij deze zaden wat het is en ik heb ze zojuist ook gezaaid.

Deze zomer staat mijn tuin vol Cosmea, Het wordt een droom.

Nog even iets anders waar ik het over wil hebben, op het gevaar af dat ik nu lezers ga verliezen. Maar te belangrijk dus ik doe het toch.
In het kielzog van internationale vrouwendag die op 8 maart plaats vond, want er valt nog wel wat te winnen in Nederland...

Ik hoorde recent iemand zeggen "vrouwtje" toen hij het over een vrouw verderop in de straat had (Wieringer gewoonte, om iedereen te bespreken...). Ik maakte daar een opmerking over. Het klinkt namelijk nogal minachtend. Ik vroeg of hij bedoelde dat deze vrouw klein van stuk was. Dat bleek niet het geval. Hij typeerde gewoon alle vrouwen, vooral als ze alleenstaand zijn, als vrouwtje. En hij is niet de enige...
De persoon in kwestie voelde zich enigszins aangevallen door mijn opmerking want hij bedoelde het toch niet kwaad.

Maar, heren, daar gaat het niet om. Het is neerbuigend.

Als men zo over mij zou spreken dan zou ik dat echt niet fijn vinden. Alsof ik niet volwaardig ben en ook niet helemaal serieus genomen hoef te worden.
Dus, doe het niet. Leer het jezelf af. Je wordt er een fijnere kerel van. Je wil toch ook niet dat mensen zo over je moeder, je vrouw of je dochter praten?

Stel je toch voor dat jullie steeds kereltje genoemd worden als men het over je heeft.

Food for Thought.

Fijn weekend,
Liefs van het Cosmea-vrouwtje

Pink