Vegan taart zonder gluten

Door: Pink

Uitgegeven op 21-02-2026 om 08:58

Een collega van mij gaat op de fiets naar Beijing, helemaal alleen, heel stoer. Ze heeft dat idee 2 jaar geleden opgevat en sindsdien is ze aan het voorbereiden geweest. Afgelopen week was ons team nog een laatste maal volledig bijeen en daarom trakteerde de vertrekkende collega op taart. De vertrekkende collega heeft een gluten intolerantie en een andere collega is vegan. Dat betekende dus dat er een bijzondere taart moest komen. De vertrekkende collega nam het bakproces zelf voor haar rekening en presenteerde afgelopen maandag haar eindwerkstuk.

We schoven allemaal vol verwachting aan. Er was een vegan carrotcake gemaakt, met walnoten en boekweitmeel ivm de gluten intolerantie. De vegan collega had alleen onverwachts een andere afspraak dus zij sloot toch niet aan. Uit de springvorm kwam iets dat er wel echt heel vegan uitzag. Een homogene massa die leek op een gestolde berg brinta met daarin walnoten en wortel. De bakcollega sneed er flinke punten vanaf en deed op elke punt een schep vegan yoghurt met walnoten.



Wij keken elkaar aan en namen voorzichtig een hapje. We grinnikten tegen elkaar dat wij nu verplicht iets zonder slagroom / roomkaas / eieren of iets anders dierlijks zaten te eten terwijl de vegan collega er helemaal niet was. De taart viel vies tegen. Als gezond en vooral stevig ontbijt, voordat je de Alpe d'Huez gaat op fietsen, zou het prima volstaan, maar als taart was het faliekant mislukt. We misten de zoete roomkaas met poedersuiker bovenop. Er zat geen lucht in vanwege het ontbreken van eieren enzovoort enzovoort. Het was echt geen succes. We hielden ons goed en aten het stuk grotendeels op. Een verlate collega kwam binnen, zag een half opgegeten stuk staan en vroeg of het niet lekker was. De eigenaar van het half opgegeten stuk loog dat het heerlijk was en dat dit al haar tweede stuk was. De verlate collega wilde ook wel een stuk en het toppunt van de dag was dat hij met een wegwerpvorkje probeerde er een stukje vanaf te halen en dat het vorkje vervolgens brak.

We kregen een gesprek over vegan bakken en dat er voor dierlijk eiwit een vegan alternatief is: aquafaba. Dat is het kookvocht van kikkererwten en dat kun je dus ook opkloppen tot eiwitschuim en gebruiken in taart. Dat was hier duidelijk niet gebeurd, het taartje was een blokje beton. Ik vraag me af of het er lekkerder van zou zijn geworden met aquafaba. We vonden aquafaba wel veel beter klinken dan kikkererwtenvocht. Dat deed iemand denken aan kikkererwten voorvocht. Je snapt wel, het werd steeds flauwer en de hilariteit over de taart nam bij elke hap toe. Uiteindelijk vermoedde een andere collega dat deze taart wel heel goed voor de stoelgang zou zijn. Zoveel vezels had hij nog nooit in een taart gezien.

Ik had die dag buikpijn van het lachen.

Het was eigenlijk niet zo leuk voor die vertrekkende collega, dat wij haar taart zo uitlachten, maar ze lachte zelf ook hard mee. Ze had al een vermoeden dat de taart wat stevig zou zijn. Haar afscheid was wel memorabel. We gaan het er nog lang over hebben.

Komende week gaan we lente krijgen, weer eens wat anders dan sneeuw, wind en regen. De vogels doen alweer stinkend hun best in de tuin. Ze zingen rond 7.30 uur hun hoogste lied. Ik lig dan nog even in bed met het raam open te luisteren. Heggemus, Lijster, Roodborst, Merel, Winterkoninkje zijn mijn favoriet, die hebben het mooiste lied. Maar er zijn er veel meer. Binnen een kwartier herkende de vogelapp Merlin er vanochtend 19.

Fijn weekend.
Liefs,
Pink