"Dat ziet toch niemand"

Door: Pink

Uitgegeven op 03-01-2026 om 09:31


"Dat ziet toch niemand"

De beste wensen voor 2026. Dat we maar een jaar mogen krijgen met veel gewone kleine dingen waar je ontzettend van kan genieten.

Het was het laatst jaar met vuurwerk en daar ben ik niet rouwig om. Ik snap dat het traditie is en dat sommige mensen hier even aan moeten wennen, maar als je wat anders doet is dat binnen 3 jaar ook traditie. De dieren, de staatskas, de belastingbetalers, de ziekenhuizen, de hulpverleners en de schoonmakers, ze gaan er allemaal op vooruit als we dat vuurwerk afschaffen.

Vanwege de oudjaarsdrukte was Cloë, de driebenige kat, te logeren bij ons. Terug op het oude honk. En blij dat ze was. kopjes geven aan de hond en de grote rode theemuts, Languit liggen op het day-bed in de serre en heel graag naar buiten willen. Dat laatste mocht niet, dat viel haar wel vies tegen. Het was leuk dat ze weer even bij ons was. De eigenaar van Cloe die sinds kort op zichzelf woont maar graag wat leent, rende ook nog even naar binnen, of de airfryer even geleend kon worden. Mijn gast leest mijn columns en fluisterde mij in: "Vraag meteen even wanneer de airfryer weer terug komt...".

In het oude jaar was ik nog even in de kas aan het werk geweest. Er kwam een lading geraniums te logeren, dus daar moest plek voor komen. In de hoek van de kas, achter een bergje vuil, zat een enorme wesp. Het was een Europese Hoornaar koningin. Ik nam haar mee naar huis om op te meten. Ze was versuft, maar ik vond het nog steeds wel eng om haar op te pakken. Ik wilde een foto om even bij deskundigen te checken of het niet een Aziatische Hoornaar was. Dat was het gelukkig niet, en net toen ik een tweede foto wilde maken met de liniaal ernaast (e was 3,9 cm lang) vloog ze weg, op zoek naar een nieuwe schuilplek.



De kleuren van de wesp doen me denken aan een mooie lange jas die ik laatst bij de kringloop kocht. Het ws een prachtige jas en terwijl ik hem paste zei een vrouw dat ze hem ook zo mooi vond. Ik zag dat het een zelfgemaakte jas was, want er zat geen label in en ik kon het zien aan de wijze van naaien. Dat de jas zelfgemaakt was (door iemand anders) zei ik tegen de vrouw, omdat ik onder de indruk was van het vakwerk. De vrouw zei: "Ach, geeft niet hoor, dat ziet toch niemand"... Ook bij de kassa kreeg ik eenzelfde soort opmerking. Blijkbaar is "zelfgemaakt" iets om je voor te schamen.

Ik was perplex. Deze mensen vonden deze jas minder waard dan alle door uitgebuite kinderen gemaakt wegwerptextiel dat je tegenwoordig kunt kopen.
Snap jij het nog?

Fijn weekend.

Liefs