Boter

Door: Pink

Uitgegeven op 12-12-2025 om 20:21

De rode kater heeft een voorliefde voor boter. Dat is de laatste tijd ontstaan. Ik moet misschien eerst vertellen dat er een zoonlief naar zijn eigen paleisje is verhuisd en dat hij de driepotige Chloë heeft meegenomen. Die lieve poes was ook van hem, dus dat is dan ook logisch, maar het is toch wel even wennen hier, zonder deze lieverd. De rode kater mist haar ook, dat merk ik aan alles. Chloë was een pestkop voor de oude rode kater, maar ergens was hij ook enorm op haar gesteld. Sinds het vertrek is de rode kater zoekende en al zoekende heeft hij helaas op het aanrecht de botervloot ontdekt.

Ik liet het metalen schaaltje met roomboter voorheen meestal op het aanrecht staan. Roomboter is vanuit de koelkast knetterhard, dus ik bewaarde het in een metalen vlootje bij de kookplaat. Op een zeker moment zat de kat dus op het aanrecht en ontdekte de vette lekkernij die er onder het dekseltje zat. Sindsdien is hij niet meer van het aanrecht af te slaan. Ik word er gek van. Ik probeer er goed op te letten om de kat weg te jagen en de vloot op de afzuigkap te zetten, maar het gaat toch nog heel vaak mis. Als ik thuis ben hoor ik het klingelende geluid van het metaal als hij probeert de deksel op te tillen en kan ik snel ingrijpen. Maar als ik weg ben geweest vind ik de deksel er vaak naast en heeft het blokje boter een holletje gekregen ter grootte van een kattentong.

De kater hoeft zijn eten ook niet meer te delen met die kleine Chloë die het vaak onder zijn neus vandaan schrokte. Samen met de gestolen boter zorgt dit ervoor dat de rode kater een theemuts van formaat aan het worden is.

De zoon die onlangs verhuisde, leent minstens 3x per week iets bij zijn moedertje. Het is blijkbaar heel handig dat ik slechts een paar huizen verder woon. Zo leende hij een fles chilisaus, een rasp, de aanhangwagen, een bezem, een dekbed met hoes, een kattenbak etc. Helaas komt er vooralsnog weinig van terug, hij heeft het te druk, en boter op zijn hoofd. Ik heb de rasp zelf recent teruggehaald. Wij willen ook wel eens geraspte kaas op de pasta...

De andere zoon had een koffer van mij geleend. Die koffer bleef een paar maanden op zijn kamer staan omdat hij vertikte hem leeg te maken en op te ruimen. Ik heb uiteindelijk zelf ingegrepen. Twee weken geleden had hij de koffer weer nodig. "Waar is MIJN koffer?" vroeg hij. De koffer bleek van hem te zijn geworden doordat hij hem een paar maanden op zijn kamer had gehad. Zo gaat dat blijkbaar, in het hoofd van een jongvolwassene. Het botert momenteel niet echt tussen ons.

Ik liep zelf zaterdagavond met een koffer in mijn hand richting de boot om te vertrekken naar Spanje. Helaas viel ik niet met mijn neus in de boter, maar languit op straat. Een groep van ongeveer 25 pieten en 1 sint bekommerde zich om mij en hielpen me weer overeind. Voet verzwikt, helaas. Hinkend en liftend ben in naar de haven gekomen en was ik toch nog op tijd voor de afvaart. Nu zit ik al een week met mijn been omhoog. De nachtrust was door het beest op zolder al niet zo best, maar dit helpt ook niet echt. Ook de rode kat weet dat ik niet snel bij hem ben als hij weer eens op strooptocht gaat richting de aanrecht, ik sla nog geen deuk in een pakje boter met die verzwikte enkel.

Voor het beest op zolder is gisteren overigens een ongediertebestrijder langs geweest. Ook voor hem was het een raadsel wat er op mijn zolder zit. Morgen komt hij langs met mogelijk een wildcamera, een camera op een flexibele stok om in de gaten te kijken en een val om iets levend te vangen. En hij neemt de, voor steenmarters vreselijke geur van Hertshoorn in een flesje mee. Hij sprak van een leuke uitdaging...

Ik ben benieuwd.

Fijn weekend

Liefs
Pink