Herenkopjes en ijsvogeltjes

Door: Pink

Uitgegeven op 04-10-2025 om 07:42

Al een tijdje zit er een verhaal in de pen dat wacht om opgeschreven te worden. Deze week dacht ik er weer aan door een bijzonder voorval, dus nu schrijf ik het op. Het gaat over herenkopjes. Als je nu denkt, "wat zijn dat?", dan begrijp ik dat helemaal. Ik dacht dat ook toen ik vele jaren geleden mijn schoonmoeder hielp bij het bedienen van de verjaardagsvisite.

Ik serveerde de taart uit en op een gegeven moment ook de koffie. Je weet wel hoe zoiets gaat bij een Nederlands gezin in de jaren '80. De huiskamer vol met ooms en tantes, die ik allemaal niet kende, braaf in een kring. Mannen en vrouwen keurig van elkaar gescheiden, alsof het een moskee was, terwijl het allemaal Hollandse blonde koppen waren. Je werd ook echt raar bekeken als je je als vrouw mengde in de herengesprekken. Zo ook werden heren weggekeken als ze in de dameshoek neerstreken.

Sigaren en sigaretten voor de liefhebber op tafel.
Camel zonder filter en Belinda methol.

Mijn schoonouders kwamen elk uit een gezin met minstens 10 kinderen, en ik was er nog niet zo lang bij, dus ik wist echt niet wie wie was. Ze leken allemaal op elkaar. Het was de tijd dat de mannen allemaal een baard hadden en ook de vrouwen leken erg op elkaar.

Ik stelde dan één voor één de vraag of ze koffie wilde en ging met de bestelling van een klein groepje terug naar de keuken. Daar tapte ik de kopjes vol, schoteltje eronder en hup richting de visite.

De koffiemelk, de suiker en de roerijzers stonden al naast de rookwaren op tafel, dus dat kon men zelf pakken.

Op een gegeven moment kwam mijn schoonmoeder in paniek naar mij toe. Ik had enkele ooms een dameskopje gegeven, in plaats van een herenkopje. Ik had geen flauw idee waar ze het over had, maar het werd mij uitgebreid uitgelegd. Blijkbaar waren er kopjes die speciaal voor heren waren en kopjes speciaal voor dames. De wat "stoerdere" kopjes met grafische patronen waren voor mannen, de kopjes met gefröbel, krullen, bloemen en tierelantijntjes waren voor de dames. Met uitzondering van de wit/blauwe koppen van Douwe Egberts met bloemen. Dat waren dan weer herenkopjes. Ja, je moet er wel voor gestudeerd hebben...



Het was zelfs zo belangrijk dat de kopjes werden teruggehaald en de ooms kregen opnieuw koffie, in een echt herenkopje.
Ik ben het nooit vergeten.

Eergisteren schreef ik een kaartje voor een weduwe. Haar onlangs overleden man was jarenlang een fijne collega. 's Morgens nam ik die dag met de vogelapp het geluid op van een ijsvogeltje in mijn tuin, dat gebeurde mij slechts 2x eerder, dus het was een bijzonder moment. Ik dacht hierdoor aan mijn voornemen om de weduwe een kaartje te sturen. Die oud-collega had namelijk een enorme tuin en probeerde daar een paradijs voor ijsvogels te creëren en dat lukt hem aardig. Tijdens mijn bezoek aan hem, enkele jaren geleden, kon ik de ijsvogel met eigen ogen aanschouwen. Ik schreef die mooie herinnering op de kaart.
Een andere collega uit diezelfde tijd (we waren met zijn drieën indertijd een team) is momenteel op vakantie in Zuid Afrika. Ik volg hem op Polarsteps. De avond dat ik de kaart voor de weduwe op de post deed, plaatste hij een bericht met een prachtige foto van een ijsvogel. Het was een wonderbaarlijke toevalligheid.

Ik moest weer aan het verhaal van de herenkopjes denken omdat ik, toen ik bij die oud-collega op de koffie was, de koffie in exact zulke kopjes kreeg. Duidelijk een geëmancipeerd gezin want iedereen dronk daar uit "herenkopjes".

Fijn weekend.

Liefs
Pink