Prikkers

Door: Pink

Uitgegeven op 15-08-2025 om 20:51

Na 2 weken vakantie in Drenthe en weer een weekje werken was het vandaag eindelijk tijd om aan de gang te gaan in de tuin. Het zou wat minder warm worden en er moet veel gesnoeid worden. Gewapend met mijn nieuwste snoeischaar (ik heb er wel 8, denk ik 🙈) toog ik naar de achterste regionen van het landgoed. Eerst knipte ik een groenblijvende kamperfoelie weer terug in het gareel en temde ik de hazelnoot die een paar jaar geleden in de border is aan komen waaien. Het werk was vol in de zon, dus ik dacht bij mijzelf dat ik het zo niet lang zou vol houden. Het was toch nog best wel heet in de tuin, ook al was de hittegolf voor Wieringen voorbij.

Ik koos ervoor om in de schaduw onder de Campsis verder te gaan, om te voorkomen dat ik een zonnesteek op zou lopen. De trompetklimmer staat tegen een gemetselde rookvat aan en is gigantisch. Hij houdt zich vast aan de ijzeren rekken waarop eigenlijk de paling hoort te hangen en zorgt voor vele nakomelingen in het gazon. De tuinman maait al die nakomelingen gewoon eraf dus het is niet echt een probleem daar. Wat wel een probleem is, is de onderbegroeiing. Onder de Campsis staat formeel 1 rode kruisbes. Echter, in de afgelopen 20 jaar heeft hij zich gestekt met lange afleggers. Tussen die honderden stekken (die allemaal nog aan de hoofdplant vastzitten), staan pindakaasplanten, ossentongen en Crocosmia. Bovendien woekert er brandnetel, munt en boerenwormkruid. Dit allemaal overdekt met een tapijt van Oostindische kers.

Allemaal NIET door mij daar neergezet.

Ik ging op de grond zitten en met de snoeischaar en een handschep ben ik dat stuk opnieuw gaan ontginnen, centimeter voor centimeter schoof ik op tussen de spinnen en de torren, steeds dieper in de bosschages. Grote ergernis omdat de nieuwe schaar kierde en daardoor niet lekker knipte, maar ik had mezelf helemaal in een hoek tussen alle prikkers en brandnetels gemanoeuvreerd, dus opstaan en even naar de schuur lopen was er even niet bij. Ik moest eerst mijzelf bevrijden. Na een half uurtje kwam ik er als overwinnaar aan de andere kant uit.

Het is nog lang niet af, maar ik zie er wel weer heil in.



Inmiddels ben ik weer thuis. De snoeischaar is met behulp van steeksleutel 12 en WD40 weer helemaal mijn vriend geworden. Mijn benen en armen zien eruit alsof ik de eigenaar ben van 10 agressieve katten. Van het soort Oeverse Pim (voor de kenners).

Bij mijn vriendin is sinds een paar weken ook een kleine poes. Die is heel lief, maar heeft wel Pimmiaanse trekken, dus dat wordt nog wat.
Ze is nu nog klein en heel schattig. Vanochtend hing ze in de luxaflex, heel komisch. Maar dat is niet meer grappig als ze 4 kilo is...

Ik hoop dit weekend nog wat verder te vorderen in de tuin.
En ik gooi de stekken allemaal weg. Als iemand nog plek heeft in de groene bak?

Fijn weekend.

Liefs
Pink