Een bevrijde vrouw en andere bijzondere mensen

Door: Pink

Uitgegeven op 08-08-2025 om 06:34

De afgelopen weken was ik tot drie maal toe in het oosten des lands. Eerst de jaarlijkse tuinen-midweek met moeders, daarna een weekendje met de goegemeente naar Drenthe en als laatste 2 weken met een goede vriend kamperen in datzelfde Drenthe. Nederland is prachtig, ik zeg het nog maar weer eens.

Tijdens dat laatste uitstapje was ik ook (opnieuw) in het mooie en immer bruisende Emmen. Uiteraard deden wij daar een terrasje en verwonderde wij ons wat er allemaal aan ons voorbij trok aan bijzondere mensen. Niet te missen is de man recht voor het terras, in een scootmobiel met paraplu en alarmlicht, die beweerde binnen een minuut te kunnen bewijzen dat Jezus bestaat. Wij durfden het gesprek met hem niet aan te gaan, bang dat we waren dat het toch niet binnen een minuut afgerond zou zijn.



Een ander interessant mens was een man van een jaar of 40 die een playmobiel-mannetje-met-camera in de hand voor zijn oog hield en daarmee de accordeon-spelende straatmuzikant aan het filmen was. Hij deed het met veel aandacht en ijver. Toen er 4 prachtige jongedames uitbundig uitgedost op stelten passeerden was de hele staat in rep en roer, wilde iedereen met de lange dames op de foto, behalve deze man. Die bleef stug zijn muzikant filmen.

Emmen heeft echt een bovengemiddeld aantal interessante mensen in de openbare ruimte.

Op een andere dag deden wij een restaurant aan. Het lag aan de doorgaande weg, maar wel midden in de bossen en het richtte zich (bij nader inzien) helemaal op de oudere vakantieganger. Wij haalde de leeftijd met gemak met 25 jaar naar beneden. We voelde ons een beetje misplaatst. Toen we vroegen of we konden lunchen moest dat eerst overlegd worden. Blijkbaar ontvingen ze helemaal geen "losse" gasten, maar gelukkig kon het toch.
De andere gasten waren allemaal luidsprekend, hadden veel rollators en stelde steeds de vraag: "Zit het tweede bakje koffie ook in het arrangement?" Binnen stond de verwarming op 25 graden en zaten een aantal dames canasta te spelen. Buiten zat een echtpaar hand in hand te genieten van een hartversterkertje voor de middag. Je kon zien dat ze vroeger hippie waren geweest aan de kledingstijl en tatoeages. Aan hun tafel zat ook een vrouw die zo leek weggelopen te zijn uit een aflevering van Pipo de clown. Ruizende rokken, de voorgevel behoorlijk onbedekt en bloemen in heur haar. Een echte Mamalou, maar dan van 80+, haar cowboy naast haar. Heerlijk allemaal.

Je zit toch naar je voorland te kijken, bedacht ik me. En zo slecht was dat eigenlijk niet.

Op de camping hadden we ook hilarische momenten. Onze ketel (die fluit met het geluid van een stoomlocomotief) had ketelsteen dus we hadden een fles azijn gekocht om het eruit te koken. Mijn reisgenoot zegt nog, goed uitspoelen anders hebben we straks "Naidu-koffie". Naidu is zijn schoonmaakster die het koffiezetapparaat wel ontkalkt, maar daarna vergeet de azijn weg te spoelen. Ik had er goed om gedacht en de koffie was heerlijk. s Avonds vulde ik mijn bidon bij uit de waterfles om mijn pillen weg te spoelen en je raadt het al, de flessen leken op elkaar. Ik had in plaats van water, azijn in mijn bidon gedaan. Gatver...

Wij hadden een airfryer mee naar de camping. Zo zijn wij ook een beetje vreemd (maar wel lekker).
's Morgens bakte we broodjes af. Terwijl iedereen op het 't bakkertje wachtte, die pas om half 10 de camping op kwam, zaten wij in de voortent met de heerlijke geur van versgebakken brood iedereen een beetje jaloers te maken. En 's avonds deden we er bijvoorbeeld kip en aardappel gratin in, salade en spekbonen erbij en aten we weer heerlijk. Een Wieringer thuisblijver dacht dat we vooral veel bitterballen aten, maar dat was echt niet zo. Zo de waard is vertrouwt zij haar gasten.



En omdat het luchtbed langzaam leegliep, hadden we in Emmen een ander luchtbed aangeschaft. Echter, de kilo's die dat luchtbed zou kunnen verdragen bleek lager dan het gewicht dat erop moest slapen. Ik stelde me de enorme klap voor, midden in de nacht, als het bed het niet meer hield en kreeg bij het vooruitzicht al de slappe lach. Heerlijk, lachen kan zo bevrijdend werken. Dan ben ik echt op vakantie geweest.

Van de week trof ik op de parkeerplaats van de Deka in Den Oever een vrouw aan die met de oortjes van haar telefoon verstrikt was geraakt om haar stuur van haar auto (Eh, vraag me niet hoe...). Ik herkende haar in eerste instantie niet, want ze had een andere haarkleur dan gebruikelijk. Maar toen ik zag wie het was , heb ik maar even geholpen om haar te bevrijden van de steeds maar groter wordende knoop. Onderwijl vertelde ze me van haar haarverf-actie. Ze was eindelijk puur natuur gegaan. Gewoon prachtig grijs (niet gelogen).

Ze noemde zichzelf een bevrijde vrouw. Zij had het over heur haar, ik dacht aan de oortjes-knoop. Mogelijk zul je haar over een tijdje treffen in het senioren-restaurant in Drenthe, canasta-spelend aan een tafeltje, zonder uit de toon te vallen met haar zilvergrijze lokken.

En dan heb ik nog niet eens verteld over al die bijzondere mensen op de camping...
Fijn weekend

Liefs
Pink