Levenslesje

Door: Pink

Uitgegeven op 30-03-2025 om 12:31

Ik was er even tussenuit, 15 maanden om precies te zijn. Maar ik ben er weer. Met de vernieuwde Wieringernieuwssite op komst, is het een mooie gelegenheid om weer te beginnen.

Ik werd in dorp en elders regelmatig aangesproken. Schrijf je niet meer? We missen je stukjes op zaterdagochtend. Blijkbaar was mijn identiteit toch niet zo geheim als ik dacht. Geeft ook niet hoor, maar ik moet dan voortaan wel wat extra letten op wat ik schrijf. Zo kreeg ik na de column over de comfortzone diverse aanzoeken, ook van keurig getrouwde mannen, en dat is wat ongemakkelijk.

In die 15 maanden is veel gebeurd en veel is ook nog hetzelfde. Ik woon nog steeds samen met mijn zoons, katten en hond. Kater Rico heeft zich ontplooid tot een iets minder schuwe kat en heeft er sinds afgelopen zomer een vriendin bij, Cloë. Deze jongedame is bij ons gekomen als kat van mijn oudste zoon. Ik wilde eigenlijk geen kat meer bij, anders word ik zo'n kattenvrouwtje, maar het werd heel lief gevraagd en waar plek is voor twee is er ook plek voor drie.

Cloë heeft zich dus ontpopt als vriendin van Rico. Ze scheuren achter elkaar aan door de kamer en stoeien veel. Rico is er een meer aanhankelijke kat door geworden, je kunt hem nu aaien en hij komt elke avond tegen mij aanliggen op de bank. Cloë is een ondernemend boefje en wil alles vangen wat ze ziet. Ze trakteert ons regelmatig op halve muizen. Rico houdt daar wel van, die knarst zo'n muizenkopje rustig weg en geeft Cloë dan een poezenkopje om haar te bedanken.



Gisteren was er een hommel de serre binnen gevlogen en hij had geen idee waar de uitgang was. Hij zoemde heel hard en vloog steeds opnieuw achter de planten, langs de ramen op en neer. Cloë haar interesse was gewekt. Ze vloog in het zelfde tempo als de hommel op en neer achter de planten, maar haar lichaamsformaat veroorzaakt veel plantenleed. Waar de hommel makkelijk door het kleinste gaatje vliegt, drukt Cloé hier en daar een pannenkoekplantje of een orchidee stuk...

Ik probeerde de hommel te vangen omdat ik de schade wilde beperken, maar vooral omdat ik bang was dat Cloë in haar bek gestoken zou worden door de hommel. Maar ze was sneller dan ik. Met een grote kattenschreeuw en een sprint naar de woonkamer verdween ze van het strijdtoneel. Gelukkig was het niet haar bek, maar slechts haar poot. Haar linker voorpoot was te grazen genomen door de hommel en ze loopt nu rond te hinken met een olifantspoot. Heel dik en blijkbaar heel gevoelig. Ik vind het eigenlijk wel goed. Misschien leert ze ervan en blijft ze voortaan van de hommels af. Op de foto heeft ze nog vier poten van normaal formaat...

Een van de zoons had vanochtend een ander lesje. Ik heb nog buikpijn van het lachen. Mijn koude dompelbad moet verschoond worden en om het water eruit te halen had ik een hevel gemaakt met de tuinslang, maar dat ging tergend langzaam. Zoonlief merkte op dat we toch een dompelpomp hebben, hij zou het klusje wel even klaren.

Op de dompelpomp zat geen slang aangesloten dus de welwillende en hulpvaardige tuinman zou wel even van achteren een slang halen. Zoonlief sloot ondertussen de pomp aan op het stroomnet en liet onnadenkend de pomp alvast in het water zakken om te kijken of ie het deed. Nou, dat heeft hij geweten. De afvoer van de pomp zit aan de bovenkant. Met liters per seconde spoot het water hem recht in het gezicht. Als een verzopen kat kwam hij naar binnen.

Dat doet hij nooit meer.

Je kunt wel veel filmpjes op youtube kijken om dingen te leren, maar niets is zo leerzaam als de echte ervaring.

Ik ga proberen weer wekelijks een column af te leveren. Maar hou me er niet aan, want soms overkomt het leven me en dan loopt het wel eens anders.

Reacties vind ik superleuk, maar dan graag onder de column, niet op facebook, want dan zie ik ze niet.