Voorjaarsmoeheid

Door: Pink

Uitgegeven op 15-04-2023 om 14:34

Voorjaarsmoeheid

Ik ben moe, heel moe. Naast allerlei aanwijsbare redenen waarom ik moe kan zijn is er ook nog de algehele malaise die voorjaarsmoeheid heet. Ik kan wel dagen liggen slapen, zo lijkt het. Laatst reed ik veel te laat vanaf mijn werk in Haarlem richting huis, de ene file na de andere. Ik was zo moe, dat ik uiteindelijk bij de Avia in Den oever even een pauze heb ingelast. Die laatste 5 kilometer naar Hippo waren net even te ver.

Gelukkig is de zon er deze laatste week. Lekker op het daybed in de serre liggen, met de schuifdeur open. De kat doet het ook. Uren ligt hij op een schapenvel op het daybed te stoven in het zonnetje. Geen werk, geen verplichtingen, geen huishouden, geen eten te koken, die kat heeft het goed voor elkaar.

Met de voorjaarszon kwam bij mij ook de drang om die serre eens goed te zuigen en dweilen. Het is een walhalla voor spinnetjes en de planten laten ook veel blad vallen, dus een zinvolle bezigheid. Om goed overal bij te kunnen klapte ik het bed in en rolde het naar buiten. De kat was meteen van slag en liep onrustig heen en weer rond het ingeklapte bed.
Aan het eind van de middag werd het wat frisser en rolde ik het bed weer naar binnen en klapte het weer open. In het midden lag een slaperige, licht geplette kat, die had zich er tussen gewurmd om te genieten van de warmte die nog in het bed was blijven zitten. Hij keek me verstoord aan. Zodra het schapenvachtje weer op de juiste plek was gelegd, sprong de kat weer op het bed en vervolgde zijn middagdutje.

De serredeur is een beetje oud. Eigenlijk is de hele serre een beetje oud, maar die deur, daar komt het maximaal tot uiting. Een soort kiep-rol-deur die heel vaak niet meer dicht wil. Inmiddels heb ik allerlei trucjes waardoor het me uiteindelijk wel lukt, maar onlangs kreeg ik hem echt niet meer dicht. Ik besloot van ellende de onderste stopper los te schoeven en te verschuiven, misschien was deze door het vele dichtdoen verschoven en viel de deur daarom niet meer in het gelid. Lang mee bezig geweest. Het zit ook op zo’n lekkere plek, helemaal onderaan de deur in een bloedhete serre, het was geen makkelijk klusje. En uiteindelijk hielp het ook helemaal niks, dus ik heb het maar weer in de oude staat teruggebracht.

Maar wat er dan wel aan de hand was?

Uiteindelijk kreeg ik het door. Op de buitenkant van de deur zat onderop een profiellat die losgeschoten was en naar voren verschoof door het momentum van het dichtdoen. (net als dat je in de auto naar voren schiet als je hard remt.) En dat profiellatje zat dan in de weg bij het sluiten.

Hoe simpel. Als ik aan de buitenkant had gestaan had ik het meteen gezien, maar die deur moet je van binnenuit sluiten, dus ik had geen idee wat er steeds gebeurde. Ik ben maar even op het daybed neergestreken om een podcast te luisteren in het zonnetje. Mijn benen onhandig links en rechts langs de kat gelegd…

Fijn weekend! Ik ga de tuin in.

Liefs
Pink