Zwaaien

Door: Pink

Uitgegeven op 07-04-2023 om 17:59

“De duinen zwaaien met witte handen dat je welkom bent.
Van alle vreemde landen is dit land het minst bekend”.

(Huub Oosterhuis)

Vandaag hebben we Arnoud uitgezwaaid. Tijdens een hartverscheurend mooie plechtigheid in Oosterland werd hij door velen geroemd en herinnerd om wie hij was.

We zongen ook het Wieringer volkslied, vol trots. Het is onderdeel van zijn en onze identiteit.

Op Wieringen is zwaaien en elkaar groeten op straat heel gewoon, ook al ken je de ander niet. Ik ben ook altijd wat ongemakkelijk als ik in de stad iemand tegenkom, want dan floept er bij mij een goedendag uit, terwijl de ander me aankijkt alsof hij water ziet branden.

Er wordt vaak naar me gezwaaid vanuit passerende auto’s als ik aan het wandelen ben en dan kan ik soms niet goed zien wie er zwaaide. Ik zwaai uit beleefdheid uiteraard altijd terug en denk dat diegene zich vanzelf wel bekend maakt, wat vaak ook zo is. Een vriendin heeft een gave voor automerken en nummerborden, maar dat heb ik dus niet. Mijn kennis van auto’s van bekenden gaat niet verder dan de kleur en zelfs dat weet ik vaak niet eens. Maar er komt toch altijd wel weer duidelijkheid. Dan zegt iemand een paar dagen later “ik zag je laatst nog lopen”, en dan weet ik genoeg.

Twee weken geleden reed de ambulance bij ons huis langs en mijn jongste zoon zegt “Er zwaait iemand vanuit de ambulance naar ons”. Natuurlijk had ik geen flauw idee wie het was, maar na even opgezocht te hebben waar de ambulance vandaan kwam kon ik deduceren dat mijn vriendin waarschijnlijk voorin had gezeten, terwijl ze meereed met een rit voor haar schoonmoeder.
En dat klopte. Een paar dagen later werden we bevestigd in onze vermoedens.

Dat zwaaien en groeten is een groot goed. Het geeft het gevoel dat je ergens bij hoort. Dat je gezien wordt. Dat je er mag zijn. Ik hoop dat we dit kunnen vasthouden. Dat we niet langzamerhand steeds meer stadse trekjes krijgen en vergeten dat verbinden met elkaar in onze samenleving van levensbelang is.

De samenleving, dat ben jij immers, dus het doet ertoe wat je doet.

Arnoud begreep dit als geen ander en ter nagedachtenis van hem zou ik willen zeggen: Blijf zwaaien en groeten, investeer in de samenleving. Blijf verbonden met de ander, maak plezier en sta elkaar bij in moeilijke tijden.

Vaarwel Arnoud.

Liefs
Pink