De merel met de zwarte snavel

Door: Pink

Uitgegeven op 13-01-2021 om 21:42

In mijn tuin voer ik graag de vogels wat bij. Ik kan mij herinneren dat er vroeger werd gezegd dat dat geen goed idee was. De vogels zouden lui worden en niet meer willen trekken richting Afrika. Alleen in een heel strenge winter mocht het met mate, als het zwakke vogeltjes waren die het anders niet zouden redden. Is de opinie daarover inmiddels veranderd?

Ik hou mij daar in ieder geval totaal niet aan. Ik voeder het hele jaar door, vooral zo'n pot pindakaas met insecten, de kaviaar onder het vogelvoer.

Ooit verkreeg ik heel veel vetbollen met zaad. Ze waren uit een bestelautootje van een dierenwinkel gevallen, ja echt.
Samen met 2 zakken met elk 50 varkensoren waren het 8 bakken vol bolletjes. De bakken waren een beetje stuk, maar de bolletjes nog heel. En ik hou van een tweede kans voor spullen, zoals je weet.

De vogels hebben er een paar met gezonde tegenzin opgegeten, maar een seizoen later trokken ze hun verwende snavel er al voor op. Dit in tegenstelling tot de hond, die at 5 jaar later nog van die varkensoren.

Ik ben recent weer aangestoken met het vogelvoedervirus door enerzijds vrienden die altijd vetbollen in de tuin hebben hangen en daardoor het hele jaar door hordes mussen in hun tuin hebben. Ik vind dat getjilp zo heerlijk om te horen.
Anderzijds door een dame in de kennissenkring die dagelijks graan strooit voor haar keukenraam een daarmee een paartje tortelduiven tot haar vrienden mag rekenen. De tortels tikken zelfs op het keukenraam als het hen te lang duurt. Ik vind dat geweldig.



Laatst had ik een pak roggebrood over het hoofd gezien in de voorraadkast. Het had van die mooie witte culturen gekregen langs de randen en was daardoor voor ons mensen niet meer geschikt voor consumptie.

Meestal geef ik zoiets aan de kippen, maar ik heb het dit keer verkruimeld en op de vogelvoederplaats recht voor het raam bij de onze eigen eettafel gestrooid.
Natuurlijk kwamen er de gebruikelijke gasten langs maar dit keer ook een merel met een zwarte snavel.

Hij hupte eerst wat verlegen over het hek en bleef op afstand kijken hoe anderen gulzig het roggebrood verorberden. Daarna deed hij wat onhandige en brutale pogingen om ook zijn deel te pakken te krijgen. Hij maakte er een flinke rommel van.

Ik bedacht me ineens dat merels helemaal geen zwarte snavel hebben en googlede 'merel met zwarte snavel'.

Wat is dat internet toch geweldig. Meteen antwoord. Het is een merelmannetje die dit jaar geboren is, een puber dus. Wonder boven wonder heeft hij de katten in mijn tuin in zijn jonge jeugd overleefd.

Ik begreep trouwens ook meteen zijn onaangepaste gedrag...

Zo is het toch best vaak in het leven. Als je wat meer van de ander weet, begrijp je ook beter waarom iemand doet wat hij of zij doet.

Liefs, Pink