Arme draak

Door: Frank Ottens

Uitgegeven op 08-08-2014 om 10:52

Ik zat met mijn zoon Seanie in de lommerrijke tuin van de familie Schouten. In de Wilhelminalaan. Vader Jacco paste op de kinderen, te weten: Noa, Luc en Jurre. De zon scheen uitbundig.

Noa vond mijn zoon “echt een schatje”. Ze vroeg hoe je dat in het Engels moest zeggen.

'He's a cutie', zei ik.

'He's a cutie', herhaalde Noa. Ze vond het reuze interessant, zo'n Engels kereltje.

'Vandaag was ik net je vader, Noa', zei ik.

'Hoezo?' vroeg ze.

'Nou, Seanie en ik hebben vanmiddag in de tuin een stenen huisje gebouwd. Gemetseld als het ware. Daar beleven we nu allemaal avonturen.'

Aha. Noa knikte. Ondertussen hadden Jacco's jongste telg Jurre en mijn kleine Seanie ruzie gekregen over een speelgoedpoppetje. 'Nee, die is van mij!' riep de blonde krullenbol.

'No, it's not!' riep de donkere krullenbol. Ze trokken beiden met hun handen aan de oranje draak, die zodoende het slachtoffer dreigde te worden van deze vete. Je kon zijn vleugels horen piepen en kraken.

Ik zei: 'Die eeuwige Schouten/Ottens-strijd, het gaat gewoon door allemaal, Jackie.'

We moesten lachen en proosten met onze bierflesjes. Gelukkig begon de jeugd hierna spontaan te voetballen. De bal rolde Seanie's kant uit en hij gaf hem waarachtig een flinke poeier.

'He's a lefty!' riep Jacco. 'Hij schoot met links!'

'Verdomd', zei ik, 'je hebt gelijk.'

Echter, toen de lederen knikker weer in Seanie's richting rolde, schopte hij het met de rechtervoet. 'Zag je dat? Hij is gewoon tweebenig joh!' jubelde Jacco nu.

Om er na een slok bier aan toe te voegen: 'Wordt later een héle grote.'




Seanie Ottens & Noa Schouten.