Antiheld

Door: Frank Ottens

Uitgegeven op 14-07-2014 om 15:59

Het grootste succes van Louis van Gaal tijdens het WK in Brazilië is het ontdekken van een speler die zondag de finale speelde. We zullen het even uitleggen.

Na het behalen van de landstitel met AZ in 2009 verkaste Van Gaal naar Beieren. In het tweede elftal van Bayern München speelde een slungelige bonenstaak, waar de clubleiding maar wat graag vanaf wilde. Er was zelfs enige belangstelling. Zo wilde Hoffenheim hem wel overnemen. Voor vijf miljoen euro zelfs.

Van Gaal had weleens gehoord van deze jeugdspeler. Alvorens over te gaan op verkoop wilde hij deze lelijke voetballer eerst zelf in actie zien. Hetgeen geschiedde. Tien maanden later speelde Thomas Müller – want over hem hebben we het – met Bayern de Champions-Leaguefinale. Als nummer tien.

Hij rent met zwaaiende armen en een voortdurend verbeten grimas op het gelaat. Geen gezicht. Hij goochelt ook niet met de bal. Dubbele scharen en subtiele hakballetjes zul je hem niet zien uitvoeren. Maar wat is deze Müller slim! Wat is hij balvast, wat staat hij telkens op de goede plaats, wat doet hij telkens goede dingen. Dat heet nou – om met Van Gaal te spreken – gogme.

En dat allemaal met half afgezakte kousen. De ultieme antiheld.

Dan Robin van Persie. Hij heeft het allemaal wél. Een mooi hoofd, sierlijke dribbels, gave passeerbewegingen, schitterende passing. Duiken als een dolfijn doet hij zelfs. Maar wat heeft hij desalniettemin een matig WK achter de rug. Alwéér. Talent in overvloed, maar nog nooit één knap WK-duel gespeeld.

Wat al veel eerder opviel: de matige chemie tussen spelmaker Sneijder en Van Persie. In zijn toptijd bij Internazionale zette Sneijdertje de Argentijnse spits Diego Milito een keer of vijf, zes per wedstrijd alleen voor de keeper. Bij Oranje heeft hij Van Persie in al die interlands nog geen drie keer weten te bereiken, laat staan lanceren. Een wisselwerking die totaal niet functioneert. Ze zijn duidelijk geen fan van elkaar. En dat is zacht uitgedrukt.

Dat gedweep met Van Gaal de voorbije maanden heeft Van Persie's populariteit onder de andere spelers ook geen goed gedaan. Zie de beelden voor de warming-up tegen de Argentijnen. Kom, lijkt Van Persie te zeggen, we gaan het veld op. Maar terwijl de aanvoerder weg beent, wacht de rest op de echte leider én sterspeler van Oranje: Arjen Robben. Zodoende loopt Robin van Persie helemaal alleen over de gang. Een zielige vertoning.

Dat de oefenmeester die het Totale Mens Principe aanhangt, deze frictie tussen zijn aanvoerder en de andere topspelers niet heeft kunnen waarnemen (en dus voorkomen), is echt een zwaktebod.

Achteraf heeft Willem van Hanegem toch weer gelijk gekregen. Niet Nigel de Jong maar Jordi Clasie had in de basis moeten staan. De Jong breekt af, Clasie vóetbalt. Je zag het tijdens de halve finale: hij kwam erin tegen de Argentijnen en prompt begon het Nederlands elftal weer een beetje normaal te voetballen.

Dat was – na vijf schertsvertoningen – wel een beetje laat. Laten we daarom blij zijn met Duitsland. Met dé ontdekking van Van Gaal: Thomas Müller.