Mooi liedje

Door: Frank Ottens

Uitgegeven op 07-05-2014 om 07:12

Acda & De Munnik stoppen er dus mee. Soms zou ik wel eens willen dat ze nooit hadden bestaan. Dat behoeft natuurlijk enige uitleg.

Welnu, in onze vorige eeuw werkte ik op de redactie van het Schager Weekblad. Op 't Noord. We hadden daar een transistorradiootje dat het maar moeizaam deed. Mijn collega Marga Woerdeman (hoe zou het met haar zijn?) ontdekte op een goed moment dat als we een paperclip aan het uiteinde van de antenne vastmaakten, de radio een betere ontvangst had.

Zo ging dat in die tijd. Er was nog geen internet, e-mailen bestond nog niet, je improviseerde er gewoon wat op los om er het beste van te maken. Op allerlei gebied. Tjonge, jonge, wat waren we inventief. Hoor de oude verzetsheld eens vertellen...

Enfin, op een vrijdagochtend draaide toenmalig VARA-coryfee Jack Spijkerman een nummertje dat Mooi Liedje heette. Compleet overdonderd haastte ik mij diezelfde middag nog naar de platenzaak in het Makado Centrum. 'Ik hoorde vanmorgen een wonderschoon liedje op de radio, volgens mij getiteld mooi liedje. Ik heb de afkondiging niet goed verstaan, maar het was iets met huppeldepup en de munnik', zei ik tegen de dienstdoende verkoper.

'Je bent de zoveelste al vandaag', verzuchtte hij. Met een gloednieuw cd'tje op zak verliet ik de winkel, niet beseffend dat dit schijfje mijn leven compleet op zijn kop zou zetten.

Allereerst ging ik ze zien, deze nieuwe wonderboys. In theater De Vest te Alkmaar, op een donderdagavond, in het kleine zaaltje nota bene – kun je nagaan. 's Middags had ik nog een bekeuring gekregen, omdat ik in het centrum van Schagen mijn auto achter de marktkraam van Bart Visser had geparkeerd. Dat deed ik bijna elke donderdag: eerst een praatje met Bart, daarna een lekker broodje scoren in de stad.

Diezelfde avond in Alkmaar moest ik in De Vest eerst papiergeld voor kleingeld inwisselen om parkeergeld te verkrijgen. Echter, eenmaal teruggekeerd bij de auto, had ik hem al te pakken: mijn tweede bekeuring op één dag. Het was misschien wel een voorbode van wat mij allemaal nog te wachten stond.

Maar wist ik veel. Wat kon mij het schelen. Ik ging Acda & De Munnik zien! Deze melancholieke mannen zongen over roken, rode wijn, liefdesverdriet, et cetera. Ze zongen over mij!

Ik haalde nog diezelfde week mijn gitaar van zolder en besloot dat ik ook liedjesschrijver ging worden. Welke gevolgen dat allemaal heeft gehad, weten alleen de kenners van mijn oeuvre. Zij hebben in de literaire flop van de eeuw – Peuken en pizza's (2008) – uitgebreid kunnen lezen hoe veel, zo niet alles in mijn leven nadien in het honderd liep.

Ik zou ze dus eigenlijk moeten vervloeken, die Acda & De Munnik.

Maar dat doe ik niet, want ondanks alles ben ik wel geworden wat ik wou.

Muzikant. Niet op Champions League-niveau allicht, maar ergens onderaan in de eerste divisie doe ik toch gewoon mijn dingetje.



( 'Lopen Tot De Zon Komt' is afkomstig van de titelloze debuutplaat van Acda & De Munnik uit 1997 – een van de allerbeste albums uit de Nederpophistorie. Dit was voorlopig even de laatste column van Frank Ottens. Hij en troubadour Franklin zijn op zomertournee. )