Match of the Day

Door: Frank Ottens

Uitgegeven op 16-04-2014 om 20:38

Met het risico dat mijn vrouwelijke fans bij bosjes zullen afhaken, ga ik ook ditmaal over voetbal schrijven. Omdat het móet. Want god, wat was zondag een mooie, onvergetelijke dag.

Eerst zagen we Succes-1 in het heerlijk pittoreske dorpje De Weere de titel grijpen, daarna lekker borrelen in een van onze ons plaatselijke dorpstaveernes. Ik kwam - lichtelijk beneveld, dat kan ik niet ontkennen - exact om halftwaalf thuis, zette de televisie aan, en viel midden in de prachtige openingstune van BBC’s Match of the Day. We begonnen met Liverpool tegen Manchester City. Mensen, wat was dat mooi, wat was dat emotioneel, wat was dat historisch.

Eerst werden de 96 Hillsborough-slachtoffers van 25 geleden - onder wie het neefje van Liverpool-aanvoerder Steven Gerrard - herdacht, waarna we een bloedstollende samenvatting te zien kregen, die begon met een geniale steekpass van Suarez op mijn favoriete Engelse talent Raheem Sterling. Deze 19-jarige, van Jamaica afkomstige ballerina op voetbalschoenen stuurde met een soort van heupschijnbeweging de complete City-defensie, inclusief goalie Hart, het bos in, en schoof zalig relaxed de 1-0 binnen.

(Volgens mij is deze schijnmanoeuvre van Sterling voordien alleen eerder vertoond door Taaie Tijgers-speler Pietje Peelee in Dik Bruynesteyn’s Appie Happie-stripboeken, maar dat terzijde…)

Hierna werd het 2-0, 2-1 en 2-2. Vlak voor tijd zorgde de Braziliaan Coutinho voor de winnende Liverpool-treffer. Toen de scheidsrechter afblies, werd Anfield compleet gek. We zagen clubspeler Gerrard huilen van geluk. Niet op z’n Engels of Europeaans - nee, eerder op z’n Argentijns. Helemaal in vervoering. Pure extase.

Alle Liverpool-spelers verzamelden zich hierna rondom hun aanvoerder, waarna ze een soort van scrum vormden. Je zag - terwijl de camera’s trilden door de extatisch verende tribunes - een zwaar geëmotioneerde Steven Gerrard tegen zijn medespelers schreeuwen. Hij moet iets geroepen hebben in de trant van: en nu moeten we het afmaken, nu mogen we het niet meer weggeven, nu móeten we kampioen worden, voor de Hillsborough-slachtoffers, voor mijn neefje…

O, o, o - wat was dat mooi. Ik hield het niet meer. Voetbal op z’n best. Laten we bidden voor Liverpool.

Tijdens de herhaling van Bord op Schoot zag ik ook Feyenoord nog eventjes in Eindhoven winnen, waardoor Ajax (nog) geen kampioen werd. Goh, dacht ik, soms word je als voetballiefhebber met bepaalde voorkeuren helemaal op je wenken bediend. Niet vaak, maar soms - heel soms - beleef je een onvergetelijke dag.

Kon het nog mooier?

Jawel, de herhaling van Studio Sport. Beelden van een winnende Niki Terpstra tijdens de heroďsche wielerklassieker Parijs-Roubaix. Tjonge, jonge, wat gebeurt hier allemaal? riep ik naar de televisie. Bijkans in trance zocht ik mijn bedje op.

( En wat een koude douche de volgende morgen bij het openslaan van ons regionale dagblad: gewoon dezelfde foto als vorige week bij het kampioensartikel over Succes. Wat een armoede, Ruud Ramler… Had ons even gebeld – we hadden jullie gratis en voor niks een fotootje geschonken. )