Quo, Quo, Quo!

Door: Frank Ottens

Uitgegeven op 31-05-2013 om 09:35

Ik geloof dat het in 1995 was. Roel Zonneveld van de Oude Beurs haalde zijn eerste internationale act naar Middenmeer. En het was gelijk goed raak: hij had Status Quo weten te strikken – mijn eerste liefde!

Je hebt van die muziekliefhebbers, zogenaamde intellectuelen, jazzaanhangers vaak, die hun neus ophalen voor Status Quo. Ze denken: dat is simpele muziek, altijd maar drie akkoorden. Deze cultuurcorrecte figuren begrijpen echter niet dat er op deze aardkloot maar drie bands zijn, die snoeihard met zwaar versterkte gitaren kunnen spelen, en daarbij nog swingen ook.

Inderdaad, The Rolling Stones, AC/DC én Status Quo. Het is namelijk geen hardrock wat zij ten gehore brengen – nee, het is onvervalste rhythm and blues, rock n' roll van de bovenste plank. En in het geval van Quo: je reinste boogie woogie.

Er zijn in de wereld tal van tribute acts die de muziek van The Beatles, Abba, U2 en zelfs Queen haarfijn weten na te spelen, maar er is gek genoeg nergens ter wereld een band die het Quo-geluid perfect weet te imiteren. Simpelweg omdat het – om de een of andere onverklaarbare reden – niet te imiteren is. Geen popgroep zo onderschat als Status Quo – laat dat voor eens en voor altijd duidelijk zijn.

Oftewel: kom niet aan Quo!

Enfin, wij erop af natuurlijk, die gedenkwaardige dinsdagavond in de winter van '95. Te weten: ikzelf, mijn drinkebroers E.J. Schouten, Maurits Mostert en Jan Martien Zuidema, aangevuld met Aloys Wijnker, met wie Jan Martien voetbalde bij ZAP in Breezand.

Het concert mocht dan op een doordeweekse avond geschiedde, onze dorst was er niets minder om. Indrinken is ook best belangrijk bij een Quo-concert. Je moet er klaar voor zijn, op-en-top geprepareerd, ready to rumble.

Wie herinnert zich het liefdadige Live Aid, dat tien jaar eerder tegelijkertijd in Engeland en Amerika werd gehouden? Alle topacts uit die tijd gaven acte de présence voor de arme kindertjes in Afrika – van Madonna tot Duran Duran, van U2 tot Simple Minds, van Spandau Ballet tot Queen, van Adam & the Ants tot Phil Collins.

Toch was er maar één moment dat destijds een écht verpletterende indruk op mij maakte: de aftrap van het megamondiale evenement door Status Quo, in het heilige Wembleystadium.

Eén, twee, drie, vier – en daar gingen ze...

'And I like it, I like it, I like it, I like it, I like it...

Here we go-ho...

Rockin' all over the world...'

En tien jaar later in Middenmeer was het niet anders. Roeltje kondigde ze als vanouds aan, de mannen kwamen op, en ja hoor, daar gingen we. Gitaren nemen je gevangen, voor je het weet, ben je één met de beat.

Of Aloys Wijnker, het huidige Hoofd Opleidingen van voetbalclub AZ, dat ook zo ervaren heeft, waag ik te betwijfelen. Hij dronk zijn vieuxcola's in hetzelfde tempo als wij onze biertjes. Halverwege het optreden haakte hij voortijdig af. Hij lag, naar later zou blijken, op de vloer in een van de wc-hokjes, in innige omhelzing met de pleepot.

En Quo maar stampen.

'Down down – deeper and down...'

Pas jaren later zou ik Status Quo weer eens terugzien. Op Bospop in Weert, in 2006. Het regende onafgebroken tijdens dat festival. Gelukkig brak de zon door, precies op het moment dat de ouwe tijgers van Quo werden aangekondigd – het kan haast geen toeval zijn, zou je zeggen.

En jawel, één, twee, drie, vier – daar gingen we weer, rockin' all over Brabant.

Het ging eigenlijk als vanzelf. Ik sloot mijn ogen, zette mijn paraplu in de gitaarstand, en liet mijn dijen heupwiegen op de maat van de drums. Mijn Haagse festivalvriend Smooth Ronnie deed, ook geheel instinctief, exact hetzelfde. Alsof het WK luchtgitaarspelen zojuist was aangevangen, stonden wij tegenover elkaar te battlen.

Pas op het moment dat ik mijn ogen opendeed, besefte ik dat Ronnie en ik een soort van wave op dat festivalterrein teweeg hadden gebracht. Want iederéén op Bospop – vrouwen, mannen, jongens, meisjes – bleek ineens de paraplu te bespelen.

Een magisch gezicht – één band, één zon, één deinende massa.

Voor even was ik al mijn zorgen vergeten, voor even dacht ik niet aan het verleden of de toekomst, voor even bevond ik mij in een onveranderde toestand van geluk. Oftewel: in de perfecte status quo.



( Om aan te geven dat ik beslist geen kletspraat verkoop: het Britse muziekblad NME riep Status Quo in 2006 uit tot de succesvolste Britse band aller tijden, daar de rockband meer hitnoteringen heeft gescoord – 61! – dan welke andere Britse band ook. )